قالب وردپرس

صلاحیت های یک مربی

صلاحیت های یک کوچ

صلاحیت های لازم از دید فدراسیون جهانی کوچینگ ICF

یازده صلاحیت اصلی زیر در زمینه ی “کوچینگ” به این دلیل ارائه شده اند که موجب درک بهتری از مهارت ها و شیوه های مورد استفاده در کوچینگ گردند.

این صلاحیت ها اساس روند ارزیابی و اعتبارسنجی مدرک ICF محسوب می شوند. صلاحیت های لازم از دید ICF با توجه به ارتباط منطقی میان آن ها به چهار گروه تقسیم می گردند. این تقسیم بندی و البته هریک از صلاحیت ها به تنهایی ارزش و اهمیت خاصی را نشان نمی دهند، بدین معنی که اولویتی در کار نیست و برخورداری از همه آن ها برای هر کوچ واجد شرایط و ماهری ضروری و اساسی به شمار می آید.

 

الف) تعیین اصول بنیادین

۱- هماهنگی با دستورالعمل های اخلاقی و معیارهای حرفه ای

۲- تنظیم قراردادی در زمینه کوچینگ

 

ب) به وجود آوردن رابطه ای مشترک

۳- ایجاد اعتماد و صمیمیت با مراجعه کننده

۴- حضور و توجه کامل در روند کوچینگ

 

ج) برقراری ارتباطی موثر

۵- گوش دادن فعال

۶- پرسیدن سوالات موثر

۷- ارتباط قوی و بی واسطه

 

د) تسهیل فرایند آموزش و کسب نتیجه

۸- ایجاد آگاهی

۹- طراحی شیوه های عملکرد

۱۰- برنامه ریزی و تعیین هدف

۱۱- مدیریت پیشرفت و مسئولیت

 ***

 

الف) تعیین اصول بنیادین

۱– هماهنگی با دستورالعمل های اخلاقی و معیارهای حرفه ای – اطلاع از ضوابط اخلاقی و معیارها و توانایی بکارگیری مناسب آنها در تمامی موقعیت های کوچینگ

  1. معیارهای رفتاری ICF را شناخته و آنها را در رفتار خود نشان دهد.

  2. از تمامی دستورالعمل های اخلاقی ICF اطلاع پیدا کرده و آنها را دنبال نماید.

  3.  تفاوت میان کوچینگ، مشاوره، روان درمانی و دیگر حرفه های پشتیبان را به وضوح تبیین نماید.

  4.  درصورت لزوم مراجعه کننده را به متخصص پشتیبان دیگری ارجاع دهد، بداند چه زمانی این کار لازم است و منابع موجود را بشناسد.

 

۲- تنظیم قراردادی در زمینه کوچینگ – آگاهی از آنچه که در یک تعامل در حوزه کوچینگ مورد نیاز است و رسیدن به توافق با مراجعه کننده بالقوه و جدید در خصوص ارتباط و فرایند کوچینگ.

  1. محدودیت ها و شرایط خاص موجود در یک ارتباط کوچینگ را درک کرده و بتواند به نحو مؤثری در مورد آنها با مراجعه کننده گفتگو نماید (شرایطی چون ایجاد آمادگی، حق الزحمه، برنامه زمانی، وارد کردن افراد دیگر در صورت لزوم و غیره).

  2. در خصوص آنچه مناسب این رابطه است و آنچه مناسب نیست، آنچه که عرضه می شود و آنچه نمی شود و در مورد مسئولیت های فرد مراجعه کننده و کوچ، به توافق دست یابد.

  3.  مشخص نماید که آیا میان شیوه کوچینگ وی و نیازهای مراجعه کننده احتمالی تطابقی وجود دارد یا خیر.

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ب) به وجود آوردن رابطه ای مشترک

۳- ایجاد اعتماد و صمیمیت با فرد مراجعه کننده – توانایی ایجاد محیطی همدلانه و امن که موجب پدید آمدن احترام و اعتماد دوجانبه گردد.

  1. به آینده و سعادت فرد مراجعه کننده واقعاً اهمیت دهد.

  2. همواره صداقت و راستگویی و درستی از خود نشان دهد.

  3. قراردادهای روشنی تنظیم کرده و به وعده ها عمل نماید.

  4. به قدرت فهم، شیوه یادگیری و شخصیت فرد مراجعه کننده احترام بگذارد.

  5. از رفتارها و عملکردهایی که همسوی اهداف مراجعه کننده است، حمایت کرده و به خصوص وی را تشویق به انجام کارهایی نماید که نیاز به ریسک کردن داشته و ترس از شکست در انجام آنها وجود دارد.

  6. اجازه بگیرد تا در شرایط حساس و موضوعات جدید نیز خدمات کوچینگ را به مراجعه کننده عرضه نماید.

۴- حضور و توجه کامل در روند کوچینگ – هوشیاری کامل، توانایی ایجاد رابطه ای خودجوش با مراجعه کننده و بکارگیری شیوه ای قابل انعطاف، تغییرپذیر و مطمئن.

  1. در طول روند کوچینگ کاملاً حضور داشته باشد و انعطاف پذیر باشد؛ در لحظه تغییر کند و با شرایط هماهنگ شود.

  2. به شم خود دسترسی داشته و به بینش درونی خود اعتماد نماید؛ طبق غریزه عمل کند.

  3. در پذیرش ناشناخته ها منعطف بوده و ریسک پذیر باشد.

  4. برای کار با مراجع، شیوه های گوناگونی را در نظر گرفته و در لحظه، تأثیرگذارترین آنها را انتخاب نماید.

  5. به طرز مناسبی از شوخی و مزاح استفاده کند تا فضایی شاد و سرشار از انرژی ایجاد نماید.

  6. در مقابل احساسات نیرومند، جسارت نشان داده، کنترل خود را حفظ کرده و گرفتار و مغلوب احساسات مراجعه کننده نشود.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ج) برقراری ارتباط مؤثر

۵- گوش دادن فعال – توانایی توجه کامل به آنچه مراجعه کننده می گوید و آنچه که نمی گوید، درک مفهوم این گفته ها با توجه به شرایط مورد نظر مراجعه کننده و حمایت از وی جهت بیان احساساتش.

  1. به مراجعه کننده توجه و به موارد مورد نظر وی رسیدگی کند، نه مواردی که مدنظر کوچ است.

  2. نظرات، اهداف، ارزشها و باورهای مراجع را در خصوص آنچه امکان پذیر است و آنچه که ممکن نیست بشنود.

  3. تفاوت میان کلمات، لحن صدا و body language (آنچه را که فرد با حرکات بدنش می رساند) را در شرایط گوناگون را تشخیص دهد

  4. جهت اطمینان از برداشت صحیح، آنچه را که مراجع گفته، خلاصه کند، تفسیر نماید، تکرار کند و به وی انعکاس دهد.

  5. پس از بیان احساسات، افکار، دغدغه ها، باورها و پیشنهادات توسط مراجعه کننده، آنها را تأیید کرده، قبول نماید، بررسی کرده و تقویت نماید.

  6. نظرات و پیشنهادات مراجعه کننده استفاده کرده و آنها را به کار گیرد.

  7. اصل پیام مراجعه کننده را درک و استنباط نماید و به وی کمک کند تا به هدف موردنظر خود دست پیدا کند نه اینکه او را درگیر داستانهای طولانی و مفصل نماید.

  8. به مراجع اجازه دهد تا خود را خالی کند و شرایطش را باز نماید، بدون اینکه مورد قضاوت قرار گیرد یا دلبستگی پیدا شود، تا بتوانند به مراحل بعدی قدم بگذارند.

 

۶- پرسیدن سوالات مؤثر – توانایی پرسیدن سوالاتی که اطلاعات مورد نیاز را جهت حداکثر استفاده مراجع از روند کوچینگ و ارتباط با کوچ فراهم می سازد.

  1. سوالاتی را بپرسد که نشان دهد فعالانه گوش می داده و دیدگاه مراجعه کننده را درک کرده است.

  2. سوالاتی را بپرسد که در نهایت برای مراجعه کننده موجب شناخت بیشتر از خود، بینش جدید، تعهد یا عملکردهای جدیدی گردد (مثلاً سوالاتی که پیش فرض ها و تصورات مراجع را به چالش بکشد).

  3. سوالاتی را بپرسد که پاسخ نهایی آن بیش از بله و خیر بوده (Open-ended) تا باعث شفاف تر شدن موضوع، فراهم آمدن امکانات بیشتر و یادگیری های جدید گردد.

  4. سوالاتی بپرسد که مراجعه کننده را به سمتی که مایل است سوق دهد، نه سوالاتی که نیازمند قضاوت وی یا بازگشت به گذشته هستند.

۷- ارتباط قوی و بی واسطه– توانایی برقراری ارتباط مؤثر در طول جلسات کوچینگ و بکارگیری زبانی که بیشترین تأثیر مثبت را بر مراجعه کننده داشته باشد.

  1. در ارائه و به اشتراک گذاشتن بازخوردها، شفاف، ماهر و رک باشد.

  2. به منظور کمک به مراجعه کننده جهت درک بهتر آنچه که راجع به آن مطمئن نیست، از دیدگاه دیگری موضوع را بازگو نماید.

  3. اهداف کوچینگ، دستور جلسه و دلایل به کار گیری شیوه ها و تمرینات را به وضوح بیان کند.

  4. از زبانی در مکالمه استفاده کند که برای مراجعه کننده مناسب و محترمانه باشد (نه زبانی که منحصر به نژاد خاص، جنسیت خاص، گروه خاص یا تکنیک خاصی باشد).

  5. برای روشن ساختن یک موضوع از استعاره و تمثیل استفاده کرده و یا تصویر سازی نماید.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

د) تسهیل فرایند آموزش و کسب نتیجه

۸- ایجاد آگاهی – توانایی بازخوانی و مرتب کردن اطلاعات ارائه شده و گفته های پیشین مراجعه کننده جهت دستیابی به برداشتی دقیق و منسجم، به نحوی که مراجع آگاهی بیشتری کسب کرده و بتواند به سوی اهداف مورد توافق حرکت نماید.

  1. در ارزیابی دغدغه های مراجعه کننده، فراتر از آنچه گفته شده حرکت نماید و تنها بر توضیحات مراجع تکیه نکند.

  2. سوالات بیشتری را پیش بکشد تا درک، آگاهی و شفافیت موضوع افزایش یابد.

  3. مسائل اساسی مورد توجه خود، شیوه های معمول برداشت از خود و جهان پیرامون، تفاوت میان حقایق موجود و برداشت ها و فرق بین افکار، احساسات و عملکرد را برای مراجعه کننده توضیح دهد.

  4. به مراجعین کمک کند تا افکار، عقاید، تعابیر، احساسات و روحیات جدیدی برای خود بیابند که موجب تقویت توانایی های آنان در اقدام و دستیابی به آنچه که برایشان اهمیت دارد، گردد.

  5. دیدگاه وسیع تری را برای مراجعین به ارمغان آورد و متعهد شود که با تغییر نقطه نظرات آنان، امکان اقدامات جدیدی را برایشان فراهم می سازد.

  6. به مراجعه کنندگان کمک کند تا عوامل گوناگون و مربوط به هم را که بر آنان و رفتارشان تأثیر می گذارد (مانند افکار، احساسات، جسم، پیشینه) شناسایی نمایند.

  7. شناخت و بینشی را برای مراجعه کنندگان فراهم آورد که هدفمند و مورد استفاده آنان باشد.

  8. توانایی های اصلی مراجع را در مقایسه با حوزه هایی که نیازمند رشد و آموزش است، مشخص نموده و تعیین کند کدام یک در طول روند کوچینگ از اهمیت بیشتری برخوردار هستند.

  9. هنگام تفکیک آنچه گفته شده و آنچه انجام شده، از مراجع بخواهد میان مسائل مهم و پیش پا افتاده و رفتارهای موردی یا تکرار شونده، تمایز قائل شود.

۹- طراحی شیوه های عملکرد – توانایی ایجاد فرصت هایی برای آموزش دائم مراجعه کننده در طول کوچینگ و همچنین در محیط کار و زندگی و دست زدن به اقداماتی که به بهترین نحو منجر به دستیابی به نتایج مورد توافق در فرایند کوچینگ می گردد.

  1. به شیوه حل مشکل به صورت گروهی، به مراجعه کننده کمک کند که اقداماتی را که مراجع را قادر می سازد تا آموزشهای جدید را دریافت کرده، تمرین کند و تقویت نماید، مشخص سازد.

  2. به مراجع کمک کند تا با تمرکز و کنجکاوی هدفمند، مسائل خاص و فرصتهای اصلی جهت دستیابی به اهداف مورد توافق در کوچینگ را کشف نماید.

  3. مراجعه کننده را ترغیب به کشف ایده ها و راه حل های جایگزین، ارزیابی انتخاب های موجود و تصمیم گیری در راستای اهداف کلی برنامه نماید.

  4. موجب ارزیابی فعال و کشف و شناسایی استعدادهای فردی گردد، بدین معنی که مراجعه کننده، بلافاصله بعد از هر جلسه آنچه را که در طول آن جلسه آموخته، در زندگی کاری یا فردی خود به کار ببندد.

  5. قابلیت ها و موفقیت های مراجعه کننده را برای پیشرفت های آتی، تحسین نماید.

  6. تصورات و دیدگاههای مراجعه کننده را به چالش بکشد تا ایده های جدیدی به ذهن رسیده و امکان عملکردهای نوینی پیش بیاید.

  7. نقطه نظراتی را همسو با اهداف مراجعه کننده مطرح سازد و بدون اصرار برای پذیرفتن این نظرات از جانب مراجع، وی را ترغیب به بررسی آنها نماید.

  8. به مراجعه کننده کمک کند تا با حمایت بی واسطه در طول جلسه کوچینگ، آنچه را آموخته بلافاصله عملی سازد.

  9. مراجعه کننده را تشویق به قرار گرفتن در موقعیت های دشوار و چالشی نماید و در عین حال سرعت یادگیری را در وی افزایش دهد.

۱۰- برنامه ریزی و تعیین هدف – توانایی ایجاد و ادامه یک برنامه مؤثر در کوچینگ همراه با مراجعه کننده.

  1. اطلاعات جمع آوری شده را ادغام نموده و برنامه ای را همراه با مراجعه کننده تدوین نماید که دربرگیرنده مسائل مهم و حوزه های اصلی یادگیری و پیشرفت باشد.

  2. برنامه ای ارائه دهد که نتایج آن دست یافتنی، قابل ملاحظه و خاص بوده و تاریخ هایی برای دستیابی به اهداف در آنها تعیین شده باشد.

  3.  در طول روند کوچینگ و همگام با تغییراتی که در شرایط پیش می آید، اصلاحاتی را در برنامه ایجاد کند.

  4. به مراجعه کننده کمک کند تا منابع گوناگون آموزشی را مشخص و به آنها دسترسی پیدا نماید (منابعی چون کتابها و دیگر افراد حرفه ای).

  5. موفقیت های اولیه را که برای مراجعه کننده از اهمیت خاصی برخوردار بوده، مشخص کرده و در نظر بگیرد.

۱۱- مدیریت پیشرفت و مسئولیت – توانایی توجه به آنچه که برای مراجعه کننده مهم است و محول کردن مسئولیت به وی تا دست به اقدام بزند.

  1. آشکارا از مراجعه کننده در خواست کند تا اقداماتی را انجام دهد که وی را به سمت اهداف تعیین شده، سوق می دهد.

  2. همواره اقداماتی را که در طول جلسات گذشته، متعهد به انجام آنها شده اند، بررسی نماید تا اهمیت تکمیل اقدامات برای مراجعه کننده مشخص گردد.

  3. از مراجعه کننده برای آنچه که از پایان جلسات قبلی کوچینگ انجام داده، آنچه که انجام نداده، آموخته یا درمورد آن آگاهی پیدا کرده است، تقدیر به عمل آورد.

  4. اطلاعاتی را که در طول جلسات قبل به دست آمده، همراه با مراجعه کننده، آماده، سازماندهی و بررسی نماید.

  5. جهت متمرکز ساختن مراجع بر انجام تمرینات لازم در فاصله بین جلسات، اهداف کلی برنامه کوچینگ، اقدامات مورد توافق و موضوعات پیش رو در جلسات آتی را به وی یادآوری نماید.

  6. تمرکز اصلی وی دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده است، اما جهت تطابق با شرایط جدید پیش آمده در طول جلسات کوچینگ، تغییراتی را در طرز رفتار و عملکرد خود به وجود آورد.

  7. بتواند کنترل بحث را در دست بگیرد، بدین معنی که از دید مراجعه کننده به موضوع نگاه کند و شرایطی ایجاد نماید که موضوع صحبت و هدف مراجع از ادامه بحث، مشخص گردد.

  8. انضباط فردی مراجعه کننده را تقویت کرده و وی را مسئول آنچه که متعهد به انجام آن شده، نتایجی که باید از یک عمل به دست بیاورد و برنامه هایی که در محدوده زمانی خاصی باید انجام شود، بگرداند.

  9. توانایی مراجعه کننده را به نحوی افزایش دهد که بتواند خود، تصمیم گیری کند، به مسائل اصلی بپردازد و موجب پیشرفت فردی وی گردد (بازخورد گرفتن، تعیین اولویت ها و سرعت یادگیری، تأمل و آموختن از تجارب).

  10. به نحو سازنده ای، مراجع را با این واقعیت روبرو سازد که تا کنون اقدامات مورد توافق را انجام نداده است.

 

ترجمه شده در آکادمی بین المللی کوچینگ fca

اگر جالب است می توانید به دوستانتان نشان دهید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *