قالب وردپرس

زندگی شیرین

زناشویی

لحن صحبت، سرعت و بلندی صدا بیش از کلمات ایجاد ناراحتی می کند، به همین دلیل است که اشخاص اغلب به لحن صدا بیش از خود کلمات حساسیت نشان می دهند. پیام های غیر کلامی، چشم ها، چهره و بدن اغلب از کلمات نافذتر هستند. وقتی زن و شوهر درخواست های خود را با تهدید و سرزنش توام می کنند، به جای متقاعد کردن هم اسباب دلگیری و احتمالاً  خشم یکدیگر می شوند.

زن و شوهر اغلب درخواست های خود را طوری مطرح می کنند که دیگری را مورد سرزنش، حمله یا تحقیر قرار دهند. وقتی گفتگو ادامه پیدا می کند، خود کلمات بیش از پیش مورد سوء استفاده قرار می گیرند. در جریان صحبت های خشمگینانه، زن و شوهر از همه ی سلاح ها [از جمله توهین و بی احترامی و در نهایت از زور بازو] علیه  یکدیگر استفاده می کنند. اگر زن و شوهر خواهان رابطه ی صمیمانه باشند، باید تهدید و سرزنش را از درخواست خود حذف کنند، از همه مهمتر، باید خشم خود را در هنگام صحبت کردن کنترل کنند. ممکن است به عنوان اقدامی تدافعی، برای اجتناب از آسیب های احتمالی- پیش دستی کنیم و ضرباتی را به حریف وارد آوریم. برای جلوگیری از این موقعیت، باید افکار خودانگیخته خود را شناسایی کنید، به خصوص باید از افکاری که احساس اندوه، تقصیر یا اضطراب را در شما به وجود می آورند مطلع شوید و در برابر انگیزه ی ضد حمله، خویشتن داری کنید.

استفاده از انتقاد اغلب به جای حل مسئله بر وخامت آن می افزاید. زن و شوهر می توانند با کسب مهارت از بروز مسئله جلوگیری و یا دست کم راه حلی برای آن بیایند.

ابراز وجود کردن یکی از مشکلات عمده ی زوج هاست که اغلب به عصبانیت ختم می شود. به نظر می رسد که بسیاری از زن‌ها و شوهرها، از بیم آنکه همسر خود را برنجانند و یا زمینه ی تلافی جویی او را فراهم سازند، از ابراز وجود خودداری می کنند. گرفتاری دیگر هم این است که در بسیاری از مواقع، اشخاص از علت دقیق ناراحتی های خود بی اطلاع اند. ناتوانی زن و شوهر در ارائه ی چارچوبی برای بحث درباره ی موارد اختلاف هم اغلب مسئله ساز می شود. 

گاه ابراز وجود نکردن باعث می شود که شخص بدون اینکه دلیلش را بداند از افسردگی خفیف، احساس دلتنگی، خستگی و عوارض روانی مبهم رنج  ببرد.

احساس خشم ناشی از احساس فشار برای انجام دادن کاری است، چیزی شبیه فشارهای درونی است که در بروز احساسات جنسی تجربه می شود. فشار عصبی نیز مانند اشتیاق جنسی مادام که به انجام نرسد و ارضاء نگردد پابرجا باقی می ماند. خشم خود را در سینه نگه ندارید و آن را بیرون بریزید. عصبانیت مانند جوهری است که می تواند در مخزنی انباشته شود و تولید انفجار کند.

جمعی از روانشناسان از جمله آلبرت الیس و کارول تاوریس توصیه کرده اند که برای اطلاع از بروز عصابنیت باید به روش های شناختی متوسل شد. به اعتقاد این روانشناسان، شناخت عصبانیت بیش از بروز آن موثر واقع می شود. درک عصبانیت، بیش از عصبانی شدن به تسکین شخص عصبانی کمک می کند. با این حال، گه گاه نشان دادن خشم و رفتار خشمگینانه برای ادامه ی زندگی ضروری است. رفتارهای عصبی ایجاد ناراحتی های جسمانی یا روانی می کند. با اینکه احساس درد ناشی از ناراحتی های جسمانی متفاوت از احساس ناراحتی روانی است، می توان گفت به لحاظی این دو به موازات یکدیگر حرکت می کنند.

بی تفاوتی کامل نسبت به تحقیرها و سرزنش های دیگران نشانه ی آن است که گیرنده های مغز خود را از کار انداخته ایم تا برای پیام سایرین قدر و ارزشی قایل نشویم. وقتی می خواهیم اشخاص به گفته های ما عمل کنند، تاثیر وارد کردن درد جسمانی به آنها می تواند بیشتر از یک سرزنش و یا انتقاد ساده باشد. زن یا شوهری که احساس می کند مورد آزار و اهانت قرار گرفته در صدد تلافی برمی آید و قصد مجازات همسر خویش را می کند. البته هر میل به تلافی لزوماً به عمل تلافی منجر نمی شود. شاید بهتر باشد بگوییم که میل به اقدام متقابل ما را برای انجام عمل آماده می سازد. در حالی که تدارک برای اقدام متقابل به خودی خود صورت می گیرد و کنترل عمل تا حدود زیادی اختیاری است.

 

 

با توجه به عشق هرگز کافی نیست. آرون تی بک. مهدی قراچه داغی

اگر جالب است می توانید به دوستانتان نشان دهید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *